ஒரு புன்னகை... சில கோபங்கள்...

அக்கா மகனின்
காதுகுத்து விழாவாம்..


பழைய
கோபங்களால்
மனவருத்தங்களாலும்

இரண்டு வருடங்கள்
பேசாமலே இருந்தவள்
இப்போது  அழைக்கிறாள்.

வரமாட்டேன்.
என உரக்கச்சொல்லிவிட்டு

அழைப்பை துண்டித்துவிட்டு
கிக்கரை உதைத்து
கிளம்பினேன்..!
வேலைக்கு..



சாலையோர பேரூந்தின்
ஜன்னலோர
சிறுவனின்
சின்னப்புன்னகைகளில்
சிதறிவிடுகிறது...
என் அத்தனை கோபங்களும்..

-கவிதைக்காரன் ! 

தினசரி செய்திகள்

மீனவன் 

கொல்லப்படுவதும் 

கலைஞர்

கடிதம் எழுதுவதும் 

ஜெ.

அறிக்கை விடுவதும்

ராமதாஸ் 

வேண்டுகோள் வைப்பதும்

சீமான்

ஆவேசப்படுவதாய் கை உயர்த்துவதும்

ஃபேஸ்புக் போராளிகள் 

அரசை காரி உமிழ்வதும்...

இரவும் பகலும் போல

தினசரி நிகழ்வாய்ப்போனது 

-கவிதைக்காரன். 

தோழிக்காக....

பேசிக்கொண்டே
இருந்தோம்..
சரி சாப்பிட்டுவிட்டு வா!
நேரமாயிற்று..
நானும் சாப்பிடப்போகிறேன்.

இன்று விரதம் வேறு
என்றாள் தோழி..

அப்படியா?
இன்றென்ன விரதம்
வினவினேன் நான்...!

தெரியாதா?
இன்று அமாவாசை
என்றாள்..!!

அப்படியென்றால் நிலா
வராதா ?

வெகுளியாய்
நான் கேட்க..!!

முறைத்துக்கொண்டே
அதான் நான் வந்துவிட்டேன்ல
போய் ஒழுங்கா சாப்பிட்றா!
என தலையில்
குட்டினால்...!

எங்கோ பௌர்ணமி
பிறை விட்டிருக்கும்..!

-கவிதைக்காரன்!

ஒரு யானையின் பிளிறல்

 

காலாட்படை கூடி என்னை ஈட்டிகொண்டு 

வாட்டி நின்ற போதும் 

புறமுதுகிட்டதில்லை..!!!

எதிரவனின் வாள்முனை 

எம் மேனிதுணைத்தெடுத்த போதும் 

களைத்தே போனதில்லை...!!!

என் காயங்களின் குருதி

காலடியில் சிந்திச்

சகதியானபோதும் 

களத்தை சிதறடித்து

சாய்க்காதவரில்லை...!!!

பின்வழிக்கு 

துணிந்ததே இல்லை...

முன்சென்ற பாதை மாத்திரம்

எனக்கானது...!!!

பிளிறல்கள் மாத்திரம் எனக்குண்டு 

பிதற்றல்கள் ஏதுமில்லை 

குண்டுகள் துளைத்தெடுத்த போதும்

குப்புறச்சாய்ந்ததில்லை...!!!

கொன்றாயடா..?

எம் வீரத்தை கொடும்

பாதகக் கொடியோனே..!!!

வென்றிடும் மன்னவனின் 

கொடைக்குள் ஆளும்

பட்டத்துக் களிறென்னை

நட்டநடுக்காட்டில்...!!!

நாதரவாய் 

வெட்டிச்சாய்த்ததென்ன??

எயிற்றின் மதிப்புக்காய்

எம் குரல்வளை குதறியதென்ன?

வெண்கோட்டுக் களிறென்

சிரசை சிதைத்துப் போனதென்ன? 

அழுகுமென் பிணத்தை

அப்புறப்படுத்திடும் 

போது 

துர்வாடை எங்கென

நீ  “உணர்ந்தே கொள்வாயோ..??”

இல்லை இன்னுமின்னுமென்

இனம் “கவர்ந்தே கொல்வாயோ??”

உனக்கொன்று தெரியுமா?!?

யானையை எந்த விலங்கும் 

வேட்டையாடுவதில்லை 

மனிதனைத்தவிர...! 

-கவிதைக்காரன்.

இப்போதே சொல்லிவிட்டுப் போ...!!!

இப்போதே அழகாய் 

ஒரு கவிதை சொல்லிவிட்டுப்போ!

என வேகமாக வேலைக்குச்செல்ல

இருப்பவனை 

சட்டை பிடித்து 

இழுத்து நிறுத்துகிறாய்..! 



அலமாரியில் 

நிறைய தபு சங்கரின் 

புத்தகங்கள் கிடக்கின்றன..! 

வாசித்துக்கொள் நேரமாயிற்று என்றேன்..! 


ஆனாலும் உன் கைப்பிடி 

என்னை விடவே இல்லாமல் இறுக்கமாய் 

பற்றிக்கொள்ள..! 


வேறு வழியே இல்லாதவனாய் 

இரண்டு வினாடிகள் 

உன்கண்களையே உற்றுப்பார்த்து 

நெருங்கி... அருகில் வந்து 

செல்லமாய் கன்னங்களை கிள்ளிவிட்டு 



“லேட் ஆகிடுச்சுடா செல்லம்” 

என்றவாறே புறப்பட்டுவிட்டேன்..! 

நீயும் அந்நிமிடம் என்னை  விட்டுவிட்டாய்..


அப்படி எந்த கவிதையை என் கண்களிலிருந்து 

வாசித்து விட்டாய் நீ..

தெரியவே இல்லை..

எனக்கு.... 

-கவிதைக்காரன்

நாளை எனக்கில்லை...!!!

மழையில்
குடையிருந்தும்
நனைந்து சிரிக்கும்
குழந்தையாய்..நான்!!

அறிந்தோ அறியாமலோ
எனக்கு மிச்சமிருப்பது
ஒரிருநாள் வாழ்க்கை
மட்டும்..

இன்றோ நாளையோ
எனது
கடைசி நொடி
குறிக்கப்பட்டு விடும்..!!

ஈரம் சொட்டும்
மெல்லடுக்கு
தேகத்தில்
விழுந்து சிதறும்
மழைத்துளிகளின்
உடைதலில்...!!

மகிழ்ச்சியை
தேடும் எனக்கு...
அண்டிய சுவற்றின்
அரையங்குலத்தில்
குறைவாய்
ஒட்டிக்கொள்ளும்
வசதி மட்டும்...

கடைசித்துளி
மேகத்தை ரசித்தவரையில்
எனக்கு நாளை
என்பதில் நம்பிக்கை குறைவு..

மிச்சமாகிப் போவது
நேற்றைக்கு
முளைத்த காளான் என்ற
பெயர் மட்டுமாய்...!

ஆனால் வாழ்ந்தவரைக்கும்
தலை நிமிர்ந்து வாழ்ந்தேன்
என்று நெஞ்சம் நிமிர்த்திய
குரலை
பதித்துவிடுகிறேன்
இன்றே...!

கவிதைக்காரனாகிய நான்...!!!

கவிதைக்காரனாகிய நான்...!!!

உற்சாகமோ,சோகமோ?
மனசுக்குள்ளே பாடும்... 
மனங்கொத்தி...!!!

தோல்விகளின் காயங்களை 
ஏகமாய் சொறுகிய 
சரங்குத்தி..!!!

மிக நீண்ட  இரவின் 
முடிவுகளில் என்னையறியாமல் சாயும் வரை...
புத்தகங்களை வாசிக்கத்துடிக்கும் 
விழிகளைக் வாடகைக்கெடுத்தவன்...!!!

பள்ளிகல்வி வாசல் வரை
தாண்டியதும்..!
பட்டறையில் வாகனங்களுக்கு 
வர்ணம் பூச வார்ப்பு பிடித்த கரங்கள்...!!! 

நதி தான் ஓரிடத்தில்

நிற்காதே..?
ஓடியகால்களுக்கு
கொங்கு நகரம் 
பாதை ஒன்றை காட்டியது...!! 

அங்கே தான்
மதனும்,

மணிமகுடணும் [சுஜாதா] 
உலகத்தின் பார்வையை 
உள்வாங்கப் புகட்டினார்கள்.. 


டால்ஸ்டாயும், 
டார்வினும் அறிமுகமாகினர்...!!
ஸ்டாலினும்.. 
சே-வும் சிந்திக்க வைத்தார்கள்..!!


பாரதியிடம் வலதுகையையும்...

பாலகுமாரமிடம் இடது கையையும் 
பிடித்து தமிழ் நடை பழகிக்கொண்டேன்..!!!


இலக்கியம் தெரியாது..!!!
இலக்கணமும் புரியாது...!!! 
வெண்பாவையும் எழுதுகிறேன்..!!!
வெள்ளைச்சாமி 
பெரியப்பாவையும் எழுதுகிறேன்..!!! 
எனக்குத்தெரிந்த கோணத்தில்...!!! 


அப்போது தான்
ஆர்குட் என்ற ஆட்டுக்குட்டி 
அறிமுகமானது..!!!

அதன்
பரிணாம வளர்ச்சியில் பிறந்த 
முகநூலின் கதவுத்துவாரங்களை 
எட்டிப்பார்த்த எனக்கு 
துறவுகோலையும் தந்தது..!! 

ஷேர்லக் ஹோம்ஸ் முதல் 
ஷேர்மார்கெட் பஞ்சாயத்து வரை 
இங்கே பரவலானது..
பரவச ஆரம்பம்...! 

பால், வயது,
பாராதுபழகும் 
தோழமைகளோடு 
 “கவிதைப்பக்கம்” என 
அடையாளப்பட்டேன்...!!!

வெளிச்சத்தில்...படித்ததை 
“தெருவிளக்கினிலே” 
தேடிப்பதிந்தேன்..! 
ஐயங்கள் ஆயிரம் 
அனுதினமும் தெளிந்தேன்..! 

தோழமைகள் ஆயிரம் 
தோள்கொடுக்க நெருக்கமாய்..!!
நட்புவட்டம் 
நாற்திசையிலும் 
கரம்குலுக்கி தோள்தட்டி நின்றது..! 



ஏட்டில் எழுதித்திரிந்ததை
இணையத்தில் ஏற்றினேன்.
தட்டிக்கொடுத்த கரங்களால் 
சுட்டிகாட்டப்பட்ட தவறுகளை 
திருத்தும் பக்குவங்கொண்டேன்! 

வீடுவரை வந்த சொந்தமெல்லாம் 
என்னை செம்புலப்பெயெலென்றும்...
 சேர்-தான் நானென்றும்
விலகியே சென்றிட..

நான்கரணாய் சூழ்ந்த
நல்லுடன் பிறப்புக்களினுடன் 
வாழும் வேடந்தாங்கல் 
பறவையாய் ஆனேன்  நான்...!!!



அன்று
வேற்றுமைகள் எட்டிப்பார்க்க
ஆனது போகட்டும் 
அதிகமாய்ப்போனால் 
நானிருக்கிறேன் என

என்னை மட்டும் நம்பி மீண்டும் 
தனித்திட்ட
ஒற்றைக்கால் காளான் நான்...! 

என்றாயினும்
மண்கிளறி என் வேர்களை 

அழுத்தமாய்ப் பதித்திடத் துடிக்கும் என் பெயரோ!

-கவிதைக்காரன்!