இந்த நாள் இனிய நாளாக அமைய...

இன்னைக்கு காலை ஏன் இவ்வளவு மோசமா இருக்குன்னு நினைச்சுகிட்டே
எழுந்திச்சேன்.
அதி காலையிலே அதாங்க 8 மணிக்க்கு காஃபி டம்ளர் சத்தம் போட்டு எழுப்ப எழுந்து பார்த்தா நேற்று பார்த்த வலைப்பூவில் இன்னும் அண்ணன் முகில் சிரிச்சுகிட்டு இருக்கார். அட ஆமாம் படிச்சுகிட்டு இருக்கும் போதே தூங்கிட்டோமே...ன்னு நினைச்சு கண்னாடியத்தேடி எடுத்தா கண்ணாடில லேசா ஸ்க்ராச்சஸ்... இப்போ தான் புதிது மாத்தினேன்றதால... டக்குன்னு மண்டைக்கு கோபம் “காலையிலே ஏண்டா சத்தம் போடுறே”-ன்னு அம்மா சொல்லிடக்கூடாதேன்னு... அமைதியா கண்ணாடியைத்தொடைச்சுட்டு லேப்டாப்பில் முன்னால் காதலி பெயரை காலையிலே தட்ட
அது “வெல்க்கம் குட் மார்னிங்” சொல்லி அப்பாவின் புகைப்படத்தோட சிரிச்சது...

எஃப்.பி பக்கம் போனா நம்ம “ராஜ் குமார் இனிய காலை வணக்கம்” மெஸேஜ் போட்டிருக்கார். வழக்கம் போல அதையே காப்பி பண்ணி அவருக்கு அனுப்பிட்டு காஃபி-யைச்சுவைக்க எழுந்து போய் ஃப்ரெஸ் பண்ணிட்டு வந்து குடிச்சா சர்க்கரை அதிகமா இருந்தது... குறைய இருக்குன்னா போட்டுக்கலாம் அதிகமென்றால் அம்மாகிட்ட பேச முடியாது... சைலண்டா முழுங்கிட்டு...!

சார்ஜ் பார்க்கிறேன் 10% அலர்ட் காமிக்குது அடடா கேபிள் மாட்டி இருக்கு ஸ்விட்ச் போடாமல் விட்டுட்டேனே..ன்னு அலட்டிக்கிட்டே ஸ்விட்ச் போட்டா கரண்ட் இல்லை சரி ஆஃபீஸ் போய் ஏத்திக்கலாம்ன்னு ... குளிச்சு முடிச்சு 8:30-க்குள் அடிச்சு புடிச்சு புறப்பட்டு அம்மா சுட்ட தோஷையை எனக்குப் பிடித்த வேர்க்கடலைச் சட்னியோடு உள்லதள்ளிட்டு..

அண்ணன் வாங்கிக்கொடுத்த “ப்ளேபாய் கேப்”- தெடி தலியில் மாட்டிகிட்டு
பைக் ஸ்டார்ட் பண்ணா செல்ஃப் ஸ்டார்ட் பலிவாங்குது... சரி கிக்கர் அடிக்கலாம்ன்னு உதைச்சேன்.  கட்டவிரலுக்கு வேலை கொடுத்து கொடுத்து கிக்கர் மறந்து போய் விட்டது கிட்டதட்ட... இக்னீஷியனை உசுப்பி
பக்கத்து வீட்டு ரங்கா அண்ணா எனக்கு டைம் ஆச்சு காலேஜில் விட்றுங்கன்னு ஒட்டிக்கிச்சு... சரி அவளையும் ஏத்திகிட்டு கிளம்பினால்..

ஜாண்சன் டிம்பர்க்கு ஆப்போஸிட்டில் ட்ராஃபிக் சார்ஜெண்ட் நிக்குறார் “கடமை உணர்ச்சிக்கு அளவே இல்லாமல் காலை எட்டரைக்கே வந்திருக்கிறாங்களே ” ஏன்?-ன்னி யோசிச்சுக்கிட்டே வண்டியை எதிர்திசைக்கே யூ- டர்ன் போட ரங்கா கேட்டா... என்னாச்சி அண்ணா-ன்னு
இல்லம்மா பர்ஸ வீட்டில் வைச்சுட்டு வந்துட்டேன். லைஸன்ஸ் கைல இல்லை போலீஸ் நிக்குறாங்கன்னு...

#பாவம் என்னிடம் லைஸன்ஸ் இல்லைன்னு அந்த பிள்லைக்கு தெரியாது போல ஹஹ# பாதி தூரம் திரும்பினால் மார்க்கெட் கேட்ல வழி திருப்பி விட்றாங்க ... ஒன் வே-ன்னு அட அது தெரியாதா எங்களுக்கு பொறந்ததுல இருந்து இது ஒன் -வே தான்  இதே ரோட்டிலதானே தினமும் போறேன்னு மனசுக்குள் திட்டிகிட்டே வேற வழியே இல்லைன்னு மறுபடியும் ஜாண்சன் டிம்பர் கடந்து அங்கே நின்ற காக்கி- கண்ணில் மண் தூவி எஸ் ஆகி போனா..

அடுத்து வாட்டர் டேங்க் கிட்ட மறிக்குறாங்க வண்டிய... அடப்பதறுகளா
இவ்ளோ போலிஸ் எங்கடா போனீங்க இத்தன நாளான்னு.. மழைக்கு பறந்து வந்த ஈசல் போல பொல பொலன்னு சிட்டில பொழக்குறீங்களே ஏன்- இன்னைக்கு என்கிட்ட தெண்டம் வாங்காம விடமாட்டீங்களான்னு மறுபடியும் தைரியமா மனசுக்குள்ல மட்டும் திட்டிகிட்டு குறுக்க பாஞ்சி போனா... சமாதானபுரத்தில் கடுமையான ட்ராஃபிக்...

தூத்துக்குடி வண்டி பாதில மரித்து நின்று ஆள் இறக்குறான்... மேட்டுத்திடல்
பஸ் வர்ரதும் போறதும் கூட சாலையை மறிச்சு நிக்க ஒன்றும் புரியாமல் நடுவில் சிக்கிய ஆம்புலன்ஸ் புண்ணியத்தில பின்னாடியே வண்டிய விரட்டி தப்பிச்சு சேவியர்ஸ் காலேஜ் வந்தா....
மணி 9=ஆக 3 நிமிடம் அடங்கோ... இன்னைக்கு 9 மணிக்க்கு ஒருவரை சந்திக்க வருவதாகச்சொல்லி இருந்தேனே.. ந்னு மறுபடியும் கிக்கரை உதைச்சால் கிக்கர் பலி வாங்குது ... வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகலை..

பெட்ரோல் இருந்தாதானே ஸ்டார்ட் ஆகும் . நேற்று இரவே போகும் போது போட்டிருக்கலாம், ச்சே-ன்னு இருந்தது... காலையில போட்ரலாம்ன்னு விட்டது எவ்ளோ பெரிய தப்பா போச்சு .. இனி பல்க்குக்கு அந்தபக்கம் 3 கீ.மீ
இல்ல இந்தபக்கம் 2 கீ .மீ போகனுமே..ன்னு நினைத்ததும் தலை சுற்றல்.
பெட்ரோல் விலைய சொன்னால் மயங்கியே விழுந்துடுவேன்.

சரி சந்திக்கவேண்டிய நபர் முக்கியமென்பதால் ஆட்டோ பிடித்துப்போய் அவரை சந்திப்பதாகச்சொன்ன இடத்தில் காத்திருந்தால் ஆளைக்காணோம் சரி போனில் பிடிக்கலாம்ன்னு கூப்பிட்டா... காலையிலே பக்திப்பாடல் ... ஒழிக்க சிரிச்சுகிட்டே நாளைக்கு பார்ப்போம்ன்னு சொல்ல நான் எரிஞ்சுகிட்டே அடச்சே முதல்லயே போன் செய்து கன்ஃபார்ம் பண்ணிருக்கலாமேன்னு நொந்துகிட்டு கிளம்பினேன்

          ஆட்டோ ஏறி பல்க் போனா பெட்ரோலுக்கு பாட்டில் கேட்கிறார்... பட்டிலுக்கு எங்க போக வேற வழி இல்லாம ஒரு லிட்டர் அக்வாஃபினா- வாங்கி குடிச்சு ஆட்டோக்காரருக்கும் கொடுத்து அந்தக்கேனில் பெட்ரோலோடு மீண்டும் ஆட்டோ ஸ்டார்ட்..


பெட்ரோல் போட்டுட்டு ஆட்டொ ஸ்பேர் கொடுக்க பர்ஸ் ஆறுமாத கர்ப்பத்திலிருந்து மூனுமாத கர்ப்பம் ஆகி இருந்தது.. அடுத்தி ஏ. ஆர் லைன் பிடித்து வேலைக்கு கிளம்பினா கன்யாகுமரி எக்ஸ்ப்ரஸ் கடந்து போகும் நேரம் லெவல்கிராஸிங்கில் காக்க வைக்க...

கடுப்பின் உச்சியில் வெயிலில் நான்.. அதையும் தாண்டி ஆஃபிஸ் போய் வேலையெல்லாம் ஆரம்பிக்கலாம் என்றால் பவர் இல்லை... பத்து முதல் பணி ரெண்டு அடுத்து நாலு முதல் ஆறு... அடுத்து ஏழு முதல் ஏழரை- ந்னு இரண்டரை மணி நேரம் பவர் கிடையாது.

லேப்-டாப்பிலும் சார்ஜ் இல்லை வெட்டியா வெறிச்சு உக்கார .. மொபைலில் பாட்டைப்போட்டு வேளைய ஆரம்பித்து மாலை வரை கடந்து வீட்டுக்கு பிடித்தால் ஸ்டார்ட் பண்ணி அஞ்சே நிமிஷத்தில் மறித்து நிப்பாட்டும் சார்ஜண்ட் என்ன ஹெல்மெட் போடலையான்னு,,,,

என்னா சார் திடீர்ன்னு கேட்டா கமிஸ்னர் மாறிட்டாங்கப்பா..! அடுத்தவாரமெல்லாம் கண்டிப்பா போட்ருக்கனும் .. இந்த வார்ன் ரிப்போர்ட்டில் கையெழுத்துப்போட்டு கொடுத்துடு கிளம்பு... என அவர் ஃப்லோவில் தன் தேவையையும் மெல்லாமலும் முழுங்காமலும் சொல்லிட்டார்.

நேற்றுதான் ட்வீட்டில் கமிஸ்னர் கருணா சாகர்- பற்றியும் ஹெல்மெட் பற்றியும் ட்வீட் போட்டேன் இன்னைக்கு எனக்கே ஆப்பா..
வேற வழி சிக்கினது விடாக்கொண்டன்கிட்ட.. லைஸன்ஸ் எங்கன்னு அவர் நோண்டாத வரைக்கும் நல்லதுன்னு. பர்ஸோட மூணுமாத கர்பத்தை அபார்ஸன் பண்ணிட்டு வீட்டுக்கு வந்து மீண்டும். வீட்டுக்குள் வர்ரதுக்குள்

ஆறு மிஸ்டுகால்...  புது ஃப்ரெண்டுங்க நம்புங்க அவன் கிட்ட பேசிட்டு இரவுசாப்பாட்டுக்கு உட்காரும் போது ஏன் இத்தனை டென்ஸன் வாழ்க்கையில என்று நான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கும் போது அம்மா காலையில் இருந்த அதே புத்துன்ணர்வு சுறுசுறுப்போடு ...உணவு பரிமாறுகிறார்..

எங்கிருந்து வருகிறது இவருக்கு இத்தனை எனர்ஜி.. ஸ்டாமினா.. இத்தனைக்கும் இவர் ரிலாக்ஸா உட்கார்ந்து டீ.வீ சீரியல் பெண்மணிகூட கிடையாது பொழுது போக்க.. காலை நாலு மணிக்கு எழுந்து காலைல் பம்பரத்தைக்கட்டிக்கொள்பவர் இரவு தூங்க மணி பணிரெண்டைத்தாண்டும் ஆனால் எப்படி முடிகிறது... இத்தனை புத்துணர்வு..

கேட்டுவிடலாமா ? என நினைக்கும் போது தண்ணீர் டம்ளர் முதல் கை துடைக்கும் டவல் வரை அத்தனையும் கச்சிதமாக டேபிளில் அதற்கான இடத்தை நிரப்பிக்கொள்கிறது.

 “அந்தந்த வேலையை அப்பப்போ சரியா செய்யனும்” - என முகத்தில் அறைந்து யாரோ சொன்னது போல இருந்தது. 

மதிப்பிற்குரிய மருத்துவ சிகாமணிகளே மெடிக்கல் ரெப்புக்ளே....!

 நோயாளியா க்ளினிக் போறது குத்தமா? 

bநோ

வாளால் அறுத்துச் சுடினும் மருத்துவன் பால் மாளாக் காதல்-



நோயாளனாக இருந்தால் மட்டுமே டாக்டர் வீட்டில்,க்ளீனிக்கில்  பொறுமையாகக் காத்திருக்க முடியும்.

 ஆனால் அப்படிப்பட்டவர்களுக்குக் கூட நிறைய சோதனைகள் உண்டாகின்றன. உதாரணம் : டோக்கன் சிஸ்டம் இல்லாத டாக்டர்கள் க்ளீனிக்.

 இந்த மாதிரி டாக்டர்களின் கதவருகில் ரேஷனில் மண்ணெணை வாங்க முண்டுவது போல ஒரு ஆங்க்ரி  கூட்டம் எப்போதும் நிற்கிறது. கதவு திறக்கப்படும் போதெல்லாம் ஃபயர் ஆக்ஸிடெண்ட்டிலிருந்து தப்பிக்கிற மாதிரி ஒரு கூட்டம் உள்ளே போய் விழும். சில சமயம் டாக்டரே மல்லாக்க விழுகிற அளவுக்குப் போகிறது.

 டோக்கன் சிஸ்டம் இருக்கிற இடங்களில் வேறு மாதிரி பிரச்சினைகள். காலையில் வந்து டோக்கனை வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்குப் போய் விடுகிறார்கள். கிறுக்கன் மாதிரி நாம ஒன்றரை மணிநேரம் கிளினிக்கின் வினைல் சேரில் வீணாப்போன பழைய பேப்பர்களை மேய்ஞ்சுட்டு நாம் காத்திருப்போம். அவர்கள் ஜாலியாக டிவி பார்த்துவிட்டு திருமதி செல்வம் , மெட்டி ஒலின்னு பார்த்துட்டு திருட்டுப்பூனை விட்டத்தில் பாய்வது போல குறுக்கில் புகுந்து போவார்கள்.

 இன்னும் சிலர் எந்த பிரியாரிட்டியும் இல்லாமல் வாம்மா மின்னலு என்று டாக்டர் அழைத்தது போல விலுக் விலுக்கென்று நமக்கு முன் புகுந்து விடுவார்கள்.

 எங்கள் ஏரியாவில் டாக்டர் ஒருவரது கிளினிக்கில் வேறு மாதிரி கழுத்தறுப்பு.

 பகலில் பசுமாடு தெரியாத 90வயசு பெருசு ஒருத்தரை டோக்கன் தருவதற்கு வைத்திருக்கிறார். உள்ளே மூன்று பேர் மட்டுமே இருக்கும் போது 38-ம் நம்பர் டோக்கன் தருவார்! ஏற்கனவே நமக்கு முன்னால் உட்கார்ந்திருப்பவர் 48ம் நம்பர் டோக்கன் வைத்திருப்பார்.

ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது 8000 ரூபாய் சம்பாதிக்கும் அலோபதி ஹோமியோபதி டாக்டர் டோக்கன் தருகிற ஆளுக்கு சம்பளமாக மாசம் ஆயிரமோ ரெண்டாயிரமோ தர மூக்கால் அழுவதால், இந்த மாதிரி வீட்டைவிட்டு வந்த வயோதிகப்பெரியவர்,   மகன் மகள் கைவிட்ட நிலையில் கடைசிகாலத்துக்கு உழைக்கும் பெரியவராய் பார்த்து  அமர்த்துகிறார்கள். அவருக்கு ஐம்புலன்களில் மூக்கு மட்டுமே வேலை செய்யும் என்பது கொசுறு செய்தி, பாவப்படுவதா இல்லை அவரோடு கத்தி பிராணன் போவுதேன்னு கவலைப்படுவதா தெரியாமல் வந்தநோயோடு மேலும் பி.பி ஏத்திக்கும் சொந்தகாசு சூன்யம் வேறு..


அவர்களும் சம்பளத்தைக் குடு என்று கேட்பதற்குள்ளாகவே அவர்களுக்கு சுவாசம் நின்று விடும். ஆகவே போட்டதைத் தின்றுவிட்டு கார்ஷெட்டில் கிழிந்த பாயில் படுத்திருப்பார்கள்.

 இது முதல் கழுத்தறுப்பு.

 அடுத்தது மஹாகனம் பொருந்திய கையிலப்பை கழுத்துல டை வாயிலப்பொய்.. மெடிக்கல் ரெப்புகள்.

 அவர்கள் டோக்கனும் வாங்குவதில்லை, காத்திருப்பதும் இல்லை. கதவு திறந்ததும் உள்ளே பூரும் அவர்களைப் பார்க்கும் போது தொறந்த வூட்டுல சொல்லும் பழமொழி ஞாபகம் வரும். அவர்களோடு சண்டை போட்டுப் பாருங்கள், ம்ம்ம்ஹூம். கல்லுளி மங்கன் மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பார்கள்.வாயோட வாய் திறக்க மாட்டார்கள்...

 அவர்களைச் சொல்லிக் குற்றம் இல்லை. அவர்களுக்குப் பாவம் பிழைப்பு!@தொழில்

 நோயாளிகளை விட அவர்களுக்கு அதிக பிரியாரிட்டி தரும் டாக்டர்களைச் சொல்ல வேண்டும். காரணம் அவர்கள் தரும் ஓஸி மருந்துகள்.

(இதைப்படிக்கும் டாக்டர்கள் யாரும், வரிந்து கட்டிகிட்டு வர வேணாம் நான் சொல்வது இம்மாதிரியான சில டாக்டர்களை-மை லார்ட்)

 மருந்துக் கம்பெனிகள் என்ன ஐடியாவில் இந்த இலவச சாம்ப்பிள்களைத் தருகின்றனவோ, ஆனால் டாக்டர்கள் சிலர் (கவனிக்கவும், சிலர்) தாங்க முடியலை அவர்கள் லொள்ளு... கால்ப்பால்-க்கு கூட கபடி விளையாடும் எழுத்தில் கிறுக்கி தள்ளுவார் ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷன் எப்படிதான் அங்கிருக்கும் நர்ஸம்மா-வுக்குத் தெரியுமோ அள்ளிவழங்குவார் பொதுத்தேர்வுக்கு மனப்பாடம் செய்ததுபோல் வெள்ளி மாத்திரை காலைல ஒண்ணு சாயங்காலம் ஒண்ணு நைட்டு ஒண்ணு சாப்பிட்டபின்னாடி சாப்பிடுங்க -ன்னு வானவில் கலருக்கும் பத்தே வினாடியில் சில சமயம் அதுக்கும் குறைவான வினாடியில் விளாசித்தள்ளுவார்.எங்க ஊர் டாக்டர் வெறும் பிரிஸ்கிரிப்ஷன் தருவதோடு சரி.

 மருந்தே யாருக்கும் தருவதில்லை. ஓஸி வாங்குகிற மருந்துகளை என்னதான் செய்வாரோ! ஆனால் ஒரு நாளைக்கு நாற்பது ரெப்புகள் வருவார்கள். அவர் ஓஸி மருந்து வாங்கும் நேரத்தில் எந்தப் பேஷண்ட்டாவது செத்தாலும் அவருக்குக் கவலை இல்லை.

சமீபத்தில் மலேஷியா தோழமை ஒருவர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார் ஒண்றும் இல்லை காபி கொட்டியதை கவனிக்காமல் வழுக்கி விழப்போக 

முப்பத்தைந்து வருடங்களாக பிராக்டீஸ் செய்து வரும் அவர் ஆரம்பத்தில் இப்படியெல்லாம் இல்லை.காய்ச்சல் தலை வலியிலிருந்து சைக்கிளில் விழுந்த காயம் வரை எல்லாவற்றிற்கும் அவரே ஆபத்பாந்தவன்...
ஆனால்....

 கண் பார்வை மங்கி, காது கொஞ்சம் மந்தமேறி, எழுதும் போது கை வைப்ரேட்டர் மாதிரி ஆடுகிற இந்த வயதில்தான் இவ்வளவு பணத்தாசை.

 இது மாதிரி டாக்டரையோ, மெடிக்கல் ரெப்பையோ நான் பார்த்ததே இல்லை என்று சொல்பவர்கள் கையைத் தூக்குங்கள்?


(கம்மெண்டில் சொல்லுங்க ....)

ஸ்ட்ரெஸ்...பயம் ....தன்னம்பிக்கையின்மை...?

ஸ்ட்ரெஸ்ஸுன்னா என்ன?

”நாளைக்கு ஸ்ட்ரெஸ் பத்தி சொல்றேன்னீங்க”- அலுவலக எலக்ட்ரீஷியன்

 “ஆமாமில்ல?”

 “ஆமாமில்லை இல்லை, ஆமாம் ஆமாம்”

 “பரவாயில்லையே, அடுத்தவங்களுக்கு ஸ்ட்ரெஸ்ஸை டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ற அளவுக்கு வந்துட்டீங்க போலிருக்கே, இதுக்கு மேலயும் ஸ்ட்ரெஸ் பத்தி நா சொல்லணுமா?”

 “வழக்கமா நீங்க போடற மொக்கையை ஃபார் அ சேஞ்ச் நான் போட்டேன். அதுக்கே ஸ்ட்ரெஸ் ஏறுதுன்னா மத்தவங்களைப் பத்தி கொஞ்சம் யோசிச்சிக்குங்க”

 “ம்ம்ம் சரிதான். ஸ்ட்ரெஸ் என்கிறது ஒரு மனநிலை. ஒரு வேலையைச் செய்யணும்ன்னு தீர்மானம் பண்ணதுலேர்ந்து அதை முடிக்கிற வரைக்கும் இருக்கிற மனநிலை”

 “அப்போ ஒரு வேலையை செய்யணும்ன்னு தீர்மானம் பண்ணதிலேர்ந்து ஒரு ஆள் கடுப்பா சுத்திகிட்டு இருப்பானா?”

 “எல்லாருமில்லை”

 “பின்னே?”

 “ஸ்ட்ரெஸ்ஸுங்கிறது அடிப்படையில ஒரு பயம், அந்த பயம் சிலருக்குத்தான் இருக்கும்”

 “ராவுல செய்யற வேலையா இருந்தா முனி கினி அடிச்சிடுமோன்னு பயப்படலாம், பகல்ல என்ன பயம்?”

 “பயம்ன்னாலே முனி அடிக்கிறது, ஆவி பிடிச்சிக்கிறதுதானா, தன்னம்பிக்கை இல்லைன்னா கூட பயம் வரும்ங்க”

 “ஏன் தன்னம்பிக்கை இல்லாமப் போகணும்?”

“ஒரு வேலையோட நெளிவு சுளிவு தெரியாம இருந்தா பயம் வரும். அதுல என்னென்ன பிரச்சினை வரும்ங்கிறது தெரியாம இருந்தா பயம் வரும். அந்தப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு தெரியாம இருந்தா பயம் வரும்”

 “இருங்க, இருங்க… ஸ்ட்ர்ஸ்ஸுன்னா பயம்ன்னீங்க. பயம் ஏன் வருதுன்னா தன்னம்பிக்கை இல்லைன்னா வரும்ன்னீங்க. தன்னம்பிக்கை ஏன் இருக்காதுன்னா வேலை தெரியல்லைன்னா இருக்காதுன்னீங்க. கோபாலா, ஏன் சார், எங்க போறே, டீ வாங்க, என்ன டீ ந்க்கிற மாதிரி போய்கிட்டே இருக்கு?”

 “இதுக்குத்தான் காஸ் அண்ட் எஃபெக்ட்ன்னு பேரு”

 “காஸ் அண்டு எஃபெக்ட்டுன்னா? காசு இல்லாததால மாசக்கடைசீல  அஃபெக்ட் ஆயிட்றமே அதா?

இல்ல  சில பேருக்கு காசு வெட்டினா நல்ல எஃபெக்ட் இருக்கே அதா?”

 “ரெண்டுமில்லை. காரணமும், விளைவும். எல்லாத்துக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு. எல்லாக் காரணத்துக்கும் ஒரு விளைவு இருக்கு. பயம்ங்கிறதை ஒரு விளைவா எடுத்துகிட்டு அதுக்கான காரணத்தைப் பிடிக்கணும். அந்தக் காரணத்தை விளைவா எடுத்துகிட்டு அதுக்கான காரணத்தைப் பார்க்கணும்”எதாவது புரியுதா?

 “சுமாராப் புரியுது, சொல்லுங்க”

 “அப்படிப் பார்க்கிறப்ப, அடிப்படைல ஸ்ட்ரெஸ் வர்ரதுக்கு காரணமே போதுமான நாலட்ஜ் இல்லாததுதான்”

 “அப்ப மடையனுங்கதான் ஸ்ட்ரெஸ்ஸா இருப்பாங்களா?”

 “ஒரு விஷயம் பத்தி தெரியாம இருக்கிறது மடத்தனமோ முட்டாள்தனமோ இல்லை. அது வெறும் அறியாமை. அவ்வளவுதான். எனக்கு ஈபி பத்தி அறியாமை இருக்கலாம். உங்களுக்கு சிக்ஸ் சிக்மா பத்தி அறியாமை இருக்கலாம். உலகத்தில் எல்லாருக்குமே பல விஷயங்களில் அறியாமை இருக்கும். அறியாமை இருக்கிறதே தெரியாதவன் முட்டாள். தெரிஞ்சிகிட்டோம்ன்னா அறியாமையைப் போக்கிக்க என்ன பண்ணனுமோ அதைப் பண்ணலாம். அப்ப அறியாமை விலகிடும்”-

 “நீங்க என்ன டிவியில வர்ர சாமியாருங்க மாதிரி பேசறீங்க?”

 “ஆன்மீகமும், விஞ்ஞானமும் ஒரே விஷயத்தைத்தான் சொல்லுது. அதெல்லாம் இப்ப வேணாம். செய்யற வேலைல நல்ல நாலட்ஜ் இருந்தா ஸ்ட்ரெஸ், ஸ்ட்ரெயின் எதுவும் கிடையாது”

 “அவ்ளோதானா? விஷயம் தெரியாதவங்க மட்டுந்தான் டென்ஷன் ஆவாங்களா?”

 “அவங்க மட்டுமில்லை. இன்னொரு காரணமும் இருக்கு”

 “அது என்ன?”

 “எல்லாத்தையும் இழுத்துப் போட்டுகிட்டு தானே செய்யறது. கீழே வொர்க் பண்றவங்க கிட்ட சப்டெலிகேட் பண்றதில்லை. அப்ப ஸ்ட்ரெஸ் வரும்”

 “அந்தப் பிரச்சினை எனக்கில்லை. எனக்குக் கீழ யாருமில்லை”

 “தன்னால முடியாத வேலைகள் மட்டுமில்லை முடியாத அளவுக்கு வேலைகள் இழுத்துப் போட்டுகிட்டு பண்ண முடியாம திணறும் போதும் ஸ்ட்ரெஸ் உண்டாகும். நோ ந்னு சொல்லத் தெரியணும். என்னால இது முடியாது, என்னால இவ்வளவு முடியாது… அதை சொல்லத் தெரியணும்.”

 “அது எனக்கு நல்லாத் தெரியுமே”

 “எல்லாத்துக்கும் நோ ந்னு சொல்லிகிட்டு இருந்தா எதுவுமே கத்துக்க முடியாது”

 “சரிங்க, ஸ்ட்ரெஸ் உண்டாகிற காரணங்கள் தெரிஞ்சும் அதை அவாய்ட் பண்ண முடியல்லை. அப்ப?”

 “ரிஸ்க் எடுங்க. ரெண்டு மூணு தப்பு பண்ணுங்க”

 “அய்யிய்யோ… தப்பு பண்ணுன்னு சொல்றீங்க?”

 “வாழ்க்கைல எல்லாத்தையும் சரியாவே பண்ணிகிட்டு இருக்கேன், தப்பே பண்ணதில்லைன்னு சொல்றவன் எதையுமே புதுசா டிரை பண்ணியிருக்க மாட்டான். உங்களுக்கு எவ்வளவு அனுபவம்ங்கிறதே எவ்வளவு தப்பு பண்ணீங்கங்கிறதைப் பொருத்துதான் சொல்லலாம்”

 “இது கொஞ்சம் ஓவராயில்லையா?”

 “இல்லை. நீங்க ஒரு டெலிவிஷன் கம்பெனி ஆரம்பிக்கறீங்க. அதுக்கு ஒரு சர்வீஸ் இஞ்சிநீயர் வேணும். அதுக்கு இண்டர்வியூவுக்கு ரெண்டு பேர் வர்ராங்க. ஒருத்தன் அருமையான கம்பெனியிலேர்ந்து வர்ரான். அவங்க தயாரிக்கிற டிவில பிரச்சினையே வராது. அருமையான குவாலிட்டி. இன்னொருத்தன் சடை கம்பெனிலேர்ந்து வர்ரான். அவங்க டிவியில எப்பவுமே பிரச்சினைதான். யாரை எடுப்பீங்க?”

 “சடை கம்பெனி ஆளைத்தான்”

 “ஏன்?”

 “அவனுக்குத்தான் எல்லாப் பிரச்சினையும் அட்டெண்ட் பண்ணத் தெரிஞ்சிருக்கும்”

 “இப்பத் தெரியுதா, சரியா இருக்கிறது எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இல்லை, சரியில்லாதுதான் எக்ஸ்பீரியன்ஸுன்னு?”

 “இருங்க, நா கொஞ்சம் முதல்லேர்ந்து வர்ரேன்”

’அப்போ டீக்கு காசு கொடுத்திடு -லஞ்ச் ப்ரேக்ல பார்க்கலாம்’

மனதுக்குள் ‘அடப்பாவிமனுஷா--- ஸ்ட்ரெஸ்ஸ ஏத்துறேன்னு சொல்லிட்டு
அக்கௌண்ட்ல ஏத்துபுட்டன்யா டீ கணக்கை...!

ஹ்ம்ம்ம் என்ன வாழ்க்கடா....!